یک وجب جا

تا چشم تو دارم ، چه غم از زردی پاییـــــز

از چشمه چشمت، دل و جانم شده گلریز

دنیــــــا همه تلخی است ولی باک نداریم

شیـــــرین شده از صحبت تو قصه ی پرویز

هرچند هـــــوا ناخوشی افزاست، ولی دل

با بودن تــــــو پـُـــــر شده از بوی دل انگیز

گویند در این فصــــل از آن گرمی خورشید

دیگر اثـــــــری نیست بجز ســـــردی پاییز

حاشا که چنین نیست مرا تا توئی خورشید

برخیــــــز و نگاهت به لـــب ِ پنجـــــــره آویز

خورشید نگــاه تو چنان گرم کند خــــــــاک

از گـــــــــــــور بـــرآرد همه ی لشکر چنگیز

هرقــــــــدر قلم از تو نویسد همه هیچ است

این شعر و من و قافیه ختم است به یک چیز

آن چیـــــز توئی ای همه ی هستی گرمک

از چشم تو شد سینـه ی گرمک همه لبریز

جـــانــــا ! همه چیز ِ من ِ گرمک به فدایت

پاییــــــز شد از خوردن گرمــــک تو بپرهیز